Czytając #1: (Nie)znany Albert Camus.

Z żoną Francine oraz z dziećmi: Jeanem i Catherine.

Nikt chyba nie zaprzeczy, że twórczość Alberta Camusa cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem; trzeba jednak i uczciwie przyznać, że owa popularność ma wyraźnie gorzki smak. Przez parę dekad egzystencjalizm zdążył zostać mocno zbanalizowany i sprowadzony do roli "filozofii dla licealistów", "emofilozofii" czy "popfilozofii". Sam zaś Camus z jednej strony stał się szkolnym moralistą, marmurowym pomnikiem, niewyczerpalnym źródłem cytatów do szkolnych wypracowań, z drugiej – pesymistą z papierosem w ustach, idolem nastoletnich buntowników.

Nie mam wątpliwości, że w jednej notce nie da się sensownie streścić całości biografii Camusa, oddać wszystkich jej niuansów i półcieni. Chciałbym jednak przybliżyć parę faktów, które zamienią zimny marmur lub encyklopedyczną notatkę na żywego człowieka, który posiadał uroczą kotkę o imieniu – a jakże! – Cigarette, niezbyt dobrze czuł się w Paryżu i lubił dowcipy z podtekstami.

Filozofnik organizacyjny #1: Oto i początek.

Gdyby tylko mógł, Albert Camus czytałby Filozofnik.

Dobry wieczór, 

naturalnie, proszę wejść! Każdy, gdy tylko przekroczy próg, mówi, że będzie za ciasno, ale jestem pewny, że zmieszczą się wszyscy.  Tu nigdy nie walą tłumy, ale proszę mi wierzyć, że jeśli tylko ktoś już tu zajrzy, to jest to – nie przesadzam – człowiek wyjątkowy.

Teraz proszę wybrać stolik, panuje pełna dowolność. Oczywiście, że mogę doradzić! Na przykład ten tutaj, o, najbliżej. Tu spędza się czas #czytając. Czasem pojawia się jakiś pisarz, czasem jest to filozof, a czasem i to, i to. Nie przeszkadza ten hałas? Produkują go przewracane kartki.

Przy drugim stoliku można spędzać czas #oglądając. W natłoku filmów warto pozostać uważnym, by nie przegapić żadnego wątku.

Z kolei tutaj, przy stoliku trzecim, goście są najbardziej nieprzewidywalni i tylko tu usłyszy się prawdziwe #różności, które nie pasowałyby do poprzednich stolików. Kto wie, co z tego może się urodzić?

                                   

Cóż, wybór dokonany? Świetnie, pozostaje mi już tylko oficjalne powitanie w Filozofniku.

Kadr z filmu Kawa i papierosy J. Jarmuscha, 2003.